آغاز جنگ. یا پایانش شیرین است مسئله این است

در ۳۱ شهریور۱۳۵۹ جنگی ناجوانمردانه وکاملا با برنامه دشمنان منطقه ای و جهانی برای خشکاندن نهال انقلاب و پدیدآورندگانش به کشور وآب وخاک ما تحمیل شد .

هشت سال مردم ایران را درگیر کرد و خیلی از جوانان نازنین این مرزوبوم را از ما گرفت و زیرساخت های مارو نابود کرد و سالها مارو ازپیشرفت و توسعه کشورمان عقب انداخت و آثار روحی و روانی و مجروحان و مصیبت های را برای ما گذاشت و تمام شد ٬ ما هنوز با ویرانه ها ٬ خرابی هایش دست و پنجه نرم می کنیم .

سئوالی که مطرح می شود این است ، چرا ما آغاز این جنگ ویرانگر و تحمیلی را گرامی می داریم و چرا پایانش ۲۹ تیرماه ۱۳۶۶و قطعنامه ۵۹۸ که سندی جهانی بر بی گناهی ایران و دفاع ایران در مقابل تجاوزکشور عراق و هم پیمانانش را به عنوان هفته دفاع مقدس گرامی نمی داریم ؟؟

آیا آغاز جنگ ویرانگر و نابودگر و تلخ و تحمیلی باید گرامی داشته شود یا پایان ۸ سال دفاع مقدس ٬ عاشقانه و جانانه و با پیروزی و غرور رزمندگان و مردم و مشخص شدن بزرگی و عظمت ایرانیان از دفاع از کیان و آب و خاک کشورمان بایستی گرامی داشته شود ؟

پایان جنگ یعنی پیروزی ملت ما بر همه ابرقدرتهای جهانی و یعنی شرافت و جوانمردی جوانان ایران زمین در راه دفاع از تجاوز دشمنان به خاک ایران . روح همه شهداء قرین رحمت باد و یادشان گرامی .

امیدوارم دست اندرکاران سازمان دفاع مقدس و همه مجموعه های محترم به این نکته توجه کنند . احساس می کنم نکته حساس و کلیدی و قابل تاملی است .

هوشنگ رحمتی...